Μυρωνικήτας: Το εγκαταλελειμμένο χωριό του Μεραμπέλου με τα όμορφα καμαρόσπιτα

 

Ο Μυρωνικήτας αναφέρεται από το Στέργιο Σπανάκη ως ένας σχετικά νέος οικισμός στο Λασίθι καθώς πρώτη φορά τον συναντάμε σε απογραφή του 1928 ως τμήμα της κοινότητας Βρουχά με 49 κατοίκους.

Ποτέ ο πληθυσμός του δεν ξεπέρασε τα 71 άτομα,νούμερο που καταγράφηκε το 1940.

Βρίσκεται πολύ κοντά στη βόρεια παραλιακή ζώνη του Μεραμπέλου κι είναι απορίας άξιο γιατί εγκαταλείφθηκε και ερήμωσε καθώς και η θέση του είναι εξαιρετική αλλά και η ίδια η εικόνα του μικρού χωριού με την πλατεία στο κέντρο, την εκκλησία του και γύρω τα πετρόκτιστα καμαρόσπιτα.

Αν βέβαια κάποιος ανατρέξει στην ιστορία όλων των ερειπωμένων μετοχιών και χωριών του Μεραμπέλου ίσως βρει την απάντηση στην εγκατάλειψη του, καθώς πρόκειται για μια περιοχή που στο παρελθόν αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα νερού. Μάλιστα μπαίνοντας στο Μυρωνικήτα το πρώτο πράγμα που βλέπουμε είναι μια μεγάλη κυκλική ανοικτή και πετρόκτιστη δεξαμενή συλλογής βρόχινου νερού.

Τα σπίτια στο Μυρωνικήτα παρότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν χάσει τις οροφές τους διατηρούνται ακέραια με ισχυρές τοιχοποιίες και ωραίες καλοδουλεμένες εσωτερικές καμάρες που χώριζαν στα δυο το εσωτερικό τους.

Το μικρό αυτό χωριό βρίσκεται πάνω στην πεζοπορική διαδρομή που συνήθως ακολουθούν όσοι θελήσουν να βρεθούν στο Φάρο του Αφορεσμένου οπότε ανά διαστήματα γίνεται πέρασμα ανθρώπων.

Κάθε χρόνο όμως αποκτά ζωή και στη γιορτής της Ανάληψης οπότε λειτουργεί η εκκλησία του Μυρωνικήτα και στο πανηγύρι της μαζεύεται κόσμος από τα κοντινά χωριά.

Σε ότι αφορά τώρα την ονομασία του οικισμού πιο πιθανό είναι να προέρχεται από τον πρώτο ή τους πρώτους οικιστές του κι όχι από τοπικούς βασιλιάδες με τα ονόματα Μύρωνας και Νικήτας, όπως διηγούνται οι ντόπιοι.