Η Σίβα είναι ένα από τα πιο όμορφα χωριά που συναντάμε στην πρώην
επαρχία Μαλεβιζίου. Σήμερα υπάγεται στο Δήμο Ηρακλείου και κουβαλά κάτι από την
αρχοντιά των προηγούμενων εποχών.
Ειδικά η είσοδος στον οικισμό εντυπωσιάζει με τα μεγάλα
πετρόκτιστα και ωραία κτίσματα που βλέπει κανείς αριστερά και δεξιά του δρόμου.
Η καταγεγραμμένη ιστορία της Σίβας μας πάει πίσω στο 1378
οπότε τη συναντάμε σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα ως Siva. Η ονομασία της διατηρείται
και μεταγενέστερα όπως αποτυπώνεται το 1577 στην απογραφή του Fr. Barozzi και στη συνέχεια από τον Καστοφύλακα.
Ο πληθυσμός της σε όλες σχεδόν τις απογραφές κυμαίνεται μεταξύ 200 και 350 ατόμων υπαγόμενη αρχικά
στο Δήμο Αγίου Μύρωνος και στη συνέχεια στο Δήμο Ηρακλείου.
Στα σημεία με ξεχωριστό ενδιαφέρον στη Σίβα η χρονολογημένη από τη Β Βυζαντινή Περίοδο, τοιχογραφημένη, εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, δίπλα σε μια παλιά κρήνη, την Κάτω Βρύση, με το πλυσταριό της. Επίσης οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου με το σπάνιο
ξυλόγλυπτο τέμπλο της, του Αγ. Γεωργίου του Λειβαδιώτη και άλλες.
Αξίζει μια βόλτα στα στενά σοκάκια του χωριού με τα παλιά
κτίσματα πολλά εκ των οποίων φέρουν ωραία θυρώματα κι έχουν ανακαινισθεί διατηρώντας
την αρχιτεκτονική που δίνει στον οικισμό έναν αέρα αρχοντιάς.
Η καλλιέργεια αμπελιού παλαιότερα και ελιάς στη συνέχεια
υπήρξε πηγή ευμάρειας για την περιοχή κι αυτό αποτυπώνεται έντονα σε κάθε βήμα
που θα κάνει ο επισκέπτης στη Σίβα.