Αγόροι: Το έρημο Μετόχι με τα ωραία πετρόκτιστα σπίτια στο Επάνω Μεραμπέλο - Ιστορίες, Ρεπορτάζ, Σχολιασμός Κρήτης Blog | e-storieskritis.gr
 
[style="border: 2px solid; border-color: rgb(55, 62, 89); border-radius: 5px;"] Διαφήμιση Νο 2ος Χωρος Διαφημισης Sat Alarm
ad banner
Διαφήμιση Νο 2ος
 
Διαφήμιση Νο 1ος Χωρος Διαφημισης to pagoto
to pagoto kritis
Διαφήμιση Νο 2ος

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

Αγόροι: Το έρημο Μετόχι με τα ωραία πετρόκτιστα σπίτια στο Επάνω Μεραμπέλο



Δυτικά, στο Επάνω Μεραμπέλο βρίσκεται ο μικρός οικισμός Αγόροι ,που σήμερα ανήκει στο Δήμο Αγίου Νικολάου ενώ παλιότερα ήταν κομμάτι της κοινότητας Λατσίδας.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα έρημο Μετόχι, από τα πολλά που διέθετε το Μεραμπέλο σε όλη την έκταση του.

Όπως μας πληροφορεί ο Στέργιος Σπανάκης, το 1951 είχαν απογραφεί σε αυτό μόλις 22 κάτοικοι, το 1961 μόνο 5 ενώ το 1971 δεν υπήρχε εκεί ούτε ένας να κατοικεί μόνιμα.

Λέγεται πως το Φεβρουάριο του 1823, που παραδόθηκαν τα γυναικόπαιδα του Μεραμπέλου στους Αρβανίτες του Αιγύπτιου Χασάν Πασά, τα μάζεψαν στους Αγόρους.

Τις νεαρές κοπέλες τις έδεσαν μεταξύ τους με τις πλεξούδες τους και τις ετοίμασαν για το σκλαβοπάζαρο.

Μια απ' αυτές μη θέλοντας να καταλήξει σκλάβα αποφάσισε να πνιγεί και να ξεφύγει έτσι από τα χέρια του τουρκαλαβανού που την έχει αρπάξει και την κακή μοίρα που την περίμενε.

Γράφει λοιπόν ο καταγόμενος από τη Νεάπολη Μιχάλης Διαλυνάς στα «Άπαντα» του «Και μια κοπέλα που στη στέρνα πνίγηκε των Αγορών, την ώρα που περνούσαμε, γιατί δεν ήθελε χανούμη να γενεί».

Σήμερα οι Αγόροι δεν κατοικούνται. Ένα δύο σπιτάκια σε καλύτερη κατάσταση βρίσκονται πάνω στον κεντρικό δρόμο και προφανώς χρησιμοποιούνται τα καλοκαίρια ή στη διάρκεια αγροτικών εργασιών από τους ιδιοκτήτες τους ενώ όλα τα υπόλοιπα έχουν ερημώσει.

Οι σειρήνες της πόλης τράβηξαν τους κατοίκους μακριά, σε αναζήτηση καλύτερης τύχης από εκείνη που επιφύλαξε στους παππούδες και τις γιαγιάδες τους το χωριό, με τις ελιές, τις αμυγδαλιές, τα λιγοστά αμπελάκια και τα κοπάδια των ζώων σε μια άγονη γη, χωρίς νερό.

Σπιτάκια πέτρινα, καλοφτιαγμένα με τοπική πέτρα, με τις εσωτερικές καμάρες τους, έχουν πλέον μείνει χωρίς στέγες, πόρτες και παράθυρα, γυμνά και παγωμένα, κι ας έχουν όλα μέσα τζάκια. Έχουν στερέψει από ζωή.

Μόνο η αγράμπελη και τα αγριόχορτα τα γεμίζουν και τα αγκαλιάζουν προστατευτικά. Είναι κτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο λες κι ήξεραν τη μοίρα που τα περίμενε κι ήθελαν να έχουν, έστω κι έτσι, συντροφιά.

Λίγο πιο πάνω από το σύμπλεγμα των σπιτιών η εκκλησία των Αγόρων, ο Μιχαήλ Αρχάγγελος. Γύρω απ αυτόν βλέπουμε  επίσης απομεινάρια κτισμάτων. 

Προφανώς κι εκεί υπήρχε ένα μικρό μετοχάκι ή συνέχεια του οικισμού των Αγόρων με λιγοστούς κατοίκους που είχαν κτίσει τα σπίτια τους γύρω από το ναό.

Ελένη Βασιλάκη

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ αυστηρά η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική του περιεχομένου του παρόντος σε οποιοδήποτε site, χωρίς προηγούμενη άδεια της κατόχου του Ελένης Βασιλάκη, Νόμος 4481/2017 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα
















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σελίδες