"Σκέψεις διά το μέλλον μου". Η έκθεση Ηρακλειώτη μαθητή το 1969 με επίκαιρους προβληματισμούς - Ιστορίες, Ρεπορτάζ, Σχολιασμός Κρήτης Blog | e-storieskritis.gr
 
[style="border: 2px solid; border-color: rgb(55, 62, 89); border-radius: 5px;"] Διαφήμιση Νο 2ος Χωρος Διαφημισης Sat Alarm
ad banner
Διαφήμιση Νο 2ος
 
Διαφήμιση Νο 1ος Χωρος Διαφημισης to pagoto
to pagoto kritis
Διαφήμιση Νο 2ος

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

"Σκέψεις διά το μέλλον μου". Η έκθεση Ηρακλειώτη μαθητή το 1969 με επίκαιρους προβληματισμούς


Σελίδα 1

Πολλές φορές ακούμε από τους ηλικιωμένους να λένε πως παλιότερα, ως μαθητές, μάθαιναν στ αλήθεια γράμματα και η μόρφωση τους, ακόμα κι αν είχαν ολοκληρώσει μόνο το δημοτικό, δεν είχε καμία σχέση μ' εκείνη των σημερινών μαθητών. Βέβαια τότε οι οικονομικές δυσκολίες και η διαφορετική δομή της κοινωνίας οδηγούσαν λιγότερους νέους στα πανεπιστήμια ωστόσο ακόμα κι έτσι μια διαφορά στις γραμματικές γνώσεις των μαθητών της έβλεπες.

Είναι αλήθεια πως και ορθογραφία και συντακτικό ήξεραν ήδη από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού ενώ σήμερα βλέπουμε ακόμα και πτυχιούχους Πανεπιστημίου ανορθόγραφους, που δυσκολεύονται να βάλουν τις σκέψεις τους σε τάξη πάνω στο χαρτί, ώστε να προκύψει ένα ολοκληρωμένο νόημα.

Το τι συνέβαλε σε αυτή τη διαφορετική εικόνα και αντίληψη περί μόρφωσης, απαιτεί πολύ μεγάλη συζήτηση που πραγματικά δεν ξέρει κανείς από που να την ξεκινήσει και που να την τελειώσει.

Πρόσφατα, ψαχουλεύοντας ανάμεσα στα πράγματα που έχει στο παλαιοπωλείο του, επί της οδού Αγίου Τίτου, ο Βαγγέλης Κρασαγάκης έπεσα πάνω σε ένα πάκο από παλιά μπλέ κλασικά σχολικά τετράδια.

Ήταν τετράδια έκθεσης μαθητών που φοίτησαν σε σχολείο του Ηρακλείου, τη σχολική περίοδο 1968-1969. Άρχισα να τα ξεφυλλίζω και να διαβάζω τις εκθέσεις των μαθητών, που όπως είδα στην ετικέτα των τετραδίων τους πήγαιναν στο τότε εξατάξιο γυμνάσιο.

Μου έκανε εντύπωση η έκθεση ενός μαθητή της Δ τάξης, του Δημήτρη, (για ευνόητους λόγους δεν θα αναφέρω το έπώνυμο του), που κλήθηκε να αποτυπώσει τις σκέψεις του γύρω από το πως έβλεπε το μέλλον του. 

Είχε ενδιαφέρον τόσο ο τρόπος γραφής του όσο και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληγε, πως δηλαδή ίσως θα έπρεπε να υπάρχει μια πανεπιστημιακή σχολή για να μαθαίνουν οι νέοι πως να παίρνουν αποφάσεις για το μέλλον τους, γιατί δεν ξέρουν τι να επιλέξουν ανάμεσα στα θέλω των γονιών και των λοιπών συγγενών τους.

Δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε να είναι ρεαλιστική αυτή η άποψη του μικρού Δημήτρη σίγουρα όμως ο επαγγελματικός προσαντολισμός, σε σοβαρές βάσεις, κι όχι ως η ώρα του παιδιού, όπως πολλοί από εμάς τη βιώσαμε στο σχολείο, θα ήταν κάτι παραπάνω από χρήσιμος.

Έτσι θα αποφεύγαμε και τις στρατιές των ανέργων αλλά και πολλά άλλα παρατράγουδα, που μπαίνουν τροχοπέδι στην εξέλιξη των νέων και στην επιτυχημένη επαγγελματική τους σταδιοδρομία.

Γιατί μπορεί οι εποχές να άλλαξαν, από το 1969, όμως ακόμα στις επιλογές των μαθητών, ως προς το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν, εξακολουθούν να παίζουν ρόλο τα θέλω του μπαμπά και της μαμάς ενώ υπάρχουν και οι περιπτώσεις εκείνες της επιλογής σχολών που οδηγούν σε κορεσμένα επαγγέλματα χωρίς προοπτικές απασχόλησης.   


Σελίδα 2

Σελίδα 3

Post Bottom Ad

Η διαφημιση σας εδω

Σελίδες