Νίκος Σφηνιάς: Ένας ταλαντούχος 17χρονος Σφακιανός, φέρελπις συγγραφέας και ποιητής - Ιστορίες, Ρεπορτάζ, Σχολιασμός Κρήτης Blog | e-storieskritis.gr
 
[style="border: 2px solid; border-color: rgb(55, 62, 89); border-radius: 5px;"] Διαφήμιση Νο 2ος Χωρος Διαφημισης Sat Alarm
ad banner
Διαφήμιση Νο 2ος
 
Διαφήμιση Νο 1ος Χωρος Διαφημισης to pagoto
to pagoto kritis
Διαφήμιση Νο 2ος

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Νίκος Σφηνιάς: Ένας ταλαντούχος 17χρονος Σφακιανός, φέρελπις συγγραφέας και ποιητής



Ο Νίκος Σφηνιάς είναι ένας 17χρονος Σφακιανός, με πηγαίο ταλέντο στην ποίηση και συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων, που μελλοντικά σίγουρα θα μας απασχολήσει με τις επιτυχίες του.

Ήδη βραβευμένος, σε μεγάλο διαγωνισμό μαθητών της Ελλάδας, της Κύπρου και της ομογένειας για το ποίημα του "Αλησμόνητες πατρίδες", ατενίζει με πολύ αισιοδοξία το μέλλον του, μια και βρίσκεται στην κρίσιμη καμπή της ολοκλήρωσης των λυκειακών σπουδών και της εισαγωγής του στο Πανεπιστήμιο.

Αφορμή για να μιλήσουμε μαζί του και να μάθουμε περισσότερα γι αυτόν ήταν η κοινοποίηση, εκ μέρους του, ενός μικρού χριστουγεννιάτικου διηγήματος, το οποίο μας ξάφνιασε ευχάριστα όχι μόνο για το θέμα, με το οποίο καταπιάστηκε, αλλά και για την πληρότητα που το διακρίνει συγγραφικά.

Λάτρης του Νίκου Καζαντζάκη, ο Νίκος Σφηνιάς δηλώνει επηρεασμένος από τις προοπτικές που του άνοιξε, λογοτεχνικά, ο μεγάλος Κρητικός συγγραφέας, τον οποίο ξεκίνησε να διαβάζει, μετά μανίας, πριν από δύο χρόνια. Έχει διαβάσει σχεδόν όλα τα έργα του με τον λεκτικό του πλούτο να μην αφήνει ασυγκίνητο το νεαρό Σφακιανό.

Ο ίδιος παίζει μουσική, παραδοσιακή, ανατολίτικη και ευρωπαϊκή, είναι άψογος χορευτής αλλά και εκκολαπτόμενος σκιτσογράφος.Διχάζεται ωστόσο γύρω από την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει στις μελλοντικές σπουδές του αφού και η Νομική αλλά και η Φιλολογία, και ειδικότερα η γλωσσολογία, μάχονται ακόμα για να κερδίσουν  την καρδιά του και έναν άξιο και φέρελπι φοιτητή.

Το μικρό διήγημα του, που σας παραθέτουμε, το έγραψε πριν από λίγες ημέρες, αργά το βράδυ, όταν έχοντας κουραστεί από τη μελέτη των σχολικών του μαθημάτων έκλεισε τα βιβλία του, άνοιξε την ψυχή του και γέμισε μερικές σελίδες με τον πλούσιο συναισθηματικό του κόσμο. Αυτή η δραστηριότητα τον ξεκούρασε και έδωσε παράλληλα σ εμάς να καταλάβουμε πως γεννιέται ένα νέο μεγάλο ταλέντο, που με χαρά θα παρακολουθούμε την πορεία του, ευχόμενοι μόνο επιτυχίες στη ζωή και στις σπουδές του.

Ακόμα και λίγα λεπτά συζήτησης μαζί του ήταν αρκετά για να καταλάβουμε την ωριμότητα σκέψης που τον διακρίνει, το πάθος του για τη ζωή αλλά και την αποφασιστικότητα του να πετύχει. Μάλιστα για να κάνει τα όνειρα του πράξη μετακινήθηκε από τα Σφακιά, όπου ζούσε με την οικογένεια του, και μένει μόνος του στα Χανιά ώστε να έχει πρόσβαση σε  καλύτερα πρόσθετη στήριξη για την προετοιμασία του στις πανελλαδικές.

 "Πάει να πει νοιάζομαι"

"Εμένα μωρέ ο παππούς μου" είπε ο γεροεργάτης και χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι, να αφουγκραστούν οι σύντροφοι, "ήτονε αγράμματος, χωριάτης, μα μου πε μια κουβέντα που δεν ξέχασα ποτέ". Μισοτρελαμένο τον είχαν όλοι του σογιού, πως τον τρέζανε το γηραθειό και η αρρώστια, μα εγώ ήξερα, το μυαλό του ήταν ακόμα φωτιά αναμμένη. 

Ένα μεσημέρι καθόμασταν στην αυλή του χιλιογκρεμισμένου απο την Τουρκιά και χιλιοξαναχτισμένου σπιτιού του. Καλοκαίρι, κάψα πολλή. Δεν είχαμε ανάγκη κανένα, μόνο ένα μπουκάλι κρύο νερό, δύο ποτήρια και ασκιανό ίσα ίσα να μας χωρά. Ήμουν ακόμη μικρός, δε θα μουν 10 χρόνων, και μάχουνταν όλοι να με κάμουν άνθρωπο -μη με κοιτάτε τώρα, που γίνηκα εργάτης. 

Τούτος λοιπόν ο παμπόνηρος με ρώτησε τη μέρα εκείνη: "Μανιό μου, ξέρεις τι πάει να πει άνθρωπος;" "άνθρωπος," του απάντησα με σιγουριά, γιατί τούτο μας είχε μάθει στο σκολείο ο δάσκαλος, "πάει να πει αυτός που σκέφτεται". "Λάθος Μανιό" ,μου πε με άνεση και χαμογέλασε κάτω από τα πυκνά μουστάκια. Μου ρθε να βάλω τα γέλια. Πώς μπορεί ο αναλφάβητος ετούτος να τα βάνει με το σπουδαγμένο κ.Γεωργιλάκη; " Εμάς παππού, ο δάσκαλος μας στο σκολειό, ο γραμματισμένος , ο σπουδαγμένος, αυτά μας λέει για τον άνθρωπο. Ψέματα λέει;" ρώτησα όλο περιγέλιο. "Ψέματα λέει, ανάθεμα τον ",φώναξε," ψέματα!" και σήκωσε τη γροθιά αψηλά, σα να καταριούνταν τους δασκάλους, τους γραμματισμένους και τους σπουδαγμένους. "Άνθρωπος, μικιό, και να το θυμάσαι καλά, άνθρωπος πάει να πει αυτός που νοιάζεται!" 

Που ξανακούστηκε τέτοιος ορισμός! Δεν μπορούσα να καταλάβω τη σιγουριά του σαρακοφαγωμένου χειλιού όταν μου πρόφερε τη λέξη. Τόσοι και τόσοι διανοούμενοι μάχουνται αιώνες να βρουν μιαν εξήγηση για το μυστήριο που το λένε άνθρωπο, και έρχεται αυτός, με απλότητα, με θυμό μάλιστα να φωνάζει και να λέει «πάει να πει νοιάζουμαι». Εε όχι!
Περιγέλασα πολύ το λόγο ετούτον, κρύφτηκε ευτύς, αξεδιάλυτος, στα πιο αψηλά ράφια του νου μου.

Μεγάλωσα, δεν τα βρήκα με τα γράμματα, είχε ένα γνωστό ο πατέρας μου που δούλευε σε φάμπρικα, με τα σούρτα φέρτα με βάλανε μέσα. Αγάπησα μιαν οβραία, την πήρα γυναίκα μου, ζύμωσα τα σπλάχνα της και έβγαλα δυο γιους. Όλα πηγαίνανε καλά. Έβγαζα καλό μεροκάματο απ τη φάμπρικα, δούλευε και η Γιάβα - έτσι τη λέγανε, θεός συχωρεστη - στα πλούσια σκαλοπάτια και τα γυάλιζε, δόξα σοι ο θεός, καλοπλερωτής το αφεντικό, παράπονο δεν είχαμε, η ζωή μας χαμογελούσε. 

Πλησιάζανε Χριστούγεννα, Δεκέμβρης μήνας, και στα Χανιά έπιασε ο παγετός την πιο λευκή μπογιά του και πήρε να βάφει αυλές, ταράτσες, μιναρέδες και εκκλησιές. Ο δρόμος γεμάτος ανθρώπους, εκστασιασμένους, να παίζουν με το χιόνι, να ανταλλάζουν ένα καλό λόγο, και να γελούνε δυνατά. Γεννιούνταν μαθές, τον καιρό εκείνο ο Χριστός, χαρά μεγάλη Θεού και ανθρώπου. Νιώθαμε όλοι το Χριστό να ζεσταίνεται στη φάτνη-την καρδιά μας- και να μας χαμογελά. 

Προχωρούσα και γω, όλο χαρά, όλο πνέμα γιορτινό στα χανιώτικα σοκάκια και γύριζα από τα ψουνίσματα. Και τι δεν είχα παρμένο! Πρωί πρωί σηκώθηκα και πήγα στον κουρέα, ξούρισα τ απεριποίητα γένια, στον κρεοπώλη για το γουρουνόπουλο, στο μανάβικο για καρότα, κουκουνάρια και ρύζι, να γεμίσει η γυναίκα το κρέας-κιας μη γιόρταζε η παντέρμη το Χριστό-χαλβά φρέσκο από τα Φάρσαλα και κάθε λογής λιχουδιά. Και θα άνοιγα το παλιό κρασί από το χωριό, να πιούμε με τους γειτόνους. 

Σταμάτησε, περιεργάστηκε με το βλέμμα του τον καφενέ, ύστερα εμάς, έναν έναν, εμπιστευτικά να να θελε να μας πει μεγάλο μυστικό. Κατέβασε μονοκοπανιά το ποτήρι τη ρακή και συνέχισε "Προχωρούσα ήρεμος, λίγο κρυωμένος, μα ευτυχισμένος, χαρά θεού, έγνοια καμία, σα να χε η αδικία ολότελα αφανιστεί από τη γης. Μα ξάφνου, ανάμεσα στα γελαστά κι άνεγνοιαστα πρόσωπα, ξέκρινα σε μια γωνιά του δρόμου, σκελεθρωμένο, κουρελιασμένο, ένα παιδί να κάθεται και να κοιτάζει κάτω οθε το χιόνι και να τρέμει. 

Ένα άδειο κουτί σπίρτα ήταν ανοιχτό ζερβά του, και γύρω του σκόρπια σπίρτα, αλλά σπασμένα, άλλα καμένα και είχε σηκώσει με τα μελανιασμένα από το κρύο δάχτυλα του μιαν ασημένια κούπα και ζητιάνευε και μες στη χαρά τους ο κόσμος και ο Θεός δεν το βλέπανε. Αόρατο κειτούνταν και με αδύναμη φωνή παρακαλούσε, μα τα γέλια μαθές και τα τραγούδια ήταν πολύ δυνατά, δεν έφτανε η φωνή του".

Σταμάτησε πάλι, ανακράτησε ένα λυγμό, σκούπισε θυμωμένος το μάγουλο του και συνέχισε. "Ο Θεός να με συγχωρέσει, τα χασα, τρόμαξα, δεν ήξερα τι να κάνω, του πέταξα βιαστικά μια δεκάρα και έφυγα. "Ελέησα το φτωχό" σκέφτηκα ο τιποτένιος, "έκαμα το χρέος μου". Γύρισα στο σπίτι, ετοιμάσαμε το τραπέζι, ήρθαν οι γειτόνοι, φάγαμε, ήπιαμε, ζεσταθήκαμε, μας πήρε γλυκύς ο ύπνος. 

Την άλλη μέρα περνούσα από το ίδιο μέρος να δω τι απόγινε το ζητιανάκι. Μα σαν έφτασα σκίστηκε η καρδιά μου. Είχε γύρει το κεφαλάκι του προς τα πίσω, τα μάτια του είχαν μείνει ανοιχτά να κοιτούνε το γαλανό πια ουρανό, και τα χέρια του κοκαλωμένα, ακόμα με την κούπα περιπλεμένη στα πετρωμένα δάχτυλα και δύο τρεις δεκάρες μέσα. το χε βάψει κι αυτό ο παγετός κάτασπρο. Απογύρισα το βλέμμα μου να μη βλέπω.

Αυτό θα πει Χριστούγεννα; Που 'τανε ο Θεός; που ο άνθρωπος; Δεν γεννιούνταν ο Χριστός τη μέρα εκείνη, όχι, δε γεννιούνταν, μαθές, παρά πέθαινε, ανάμεσα στους ανθρώπους που γιόρταζαν τη γέννησή του, μες στα κουρέλια, ζητιανόπουλο, γιατί κανείς πιστός δε βρέθηκε να τον πάρει απ το παγετωμένο χέρι και να τον μπάσει στο σπίτι του.Πώς θα μπορούσα να αντικρίσω πια τα παιδιά μου, τη γυναίκα μου, τον κόσμο και να μαι ξέγνοιαστος;"

"Εγώ φταίω εγώ, εγώ!" Έλεγε και ξανάλεγε και άλλο δεν μπορούσε να ξεστομίσει. Δεν μπορούσε πια να βαστάξει τα κλάματα, άρχισε σιγά, σπαραχτικά να γρυλίζει και να τραβά, όλο μίσος τα ψαρά λιγοστά πια μαλλιά του. Ντραπήκαμε κι εμείς, χαμηλώσαμε το βλέμμα χάμω. Έχει αποτύχει ο άνθρωπος, σκέφτηκα και δέθηκε ο λαιμός μου κόμπος. Όταν συνήφερε ξανάπε:" άνθρωπος πάει να πει νοιάζουμαι" και πια δε μεταμίλησε.



(Ο Νίκος Σφηνιάς περιμένει μέσα στους επόμενους μήνες και τα αποτελέσματα παγκόσμιου διαγωνισμού ποίησης για τα Ελγίνεια,  όπου συμμετείχε)

Post Bottom Ad

Η διαφημιση σας εδω

Σελίδες