Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Ηρακλειώτης ξυπόλυτος μαραθωνοδρόμος με την πανοπλία έτρεξε στην Κίνα (Φωτογραφίες)




Έτρεξε για μια ακόμα φορά για να μην τον τρέξουν…γιατί ο Ιδομένεας Αβραμάκης, ο ξυπόλυτος μαραθωνοδρόμος με την πανοπλία, ξέρει καλά πλέον ποιο είναι το νόημα της ζωής του και το μετουσιώνει σε πράξη.


Όπως είχε δημοσιεύσει το e-storiesktitis.blogspot.gr (δείτε εδώο Ιδομενέας πήρε μέρος στο Panjin Red Beach Marathon που πραγματοποιήθηκε  στις αρχές του Σεπτεμβρίου στην Κίνα. 



Η αχανής ασιατική χώρα ξέρει καλά από μαραθωνιούς, αφού οργανώνει εκατοντάδες κάθε χρόνο, και η παρουσία του δικού μας Ιδομενέα Αβραμάκη έδωσε στους Κινέζους δρομείς, του συγκεκριμένου μαραθωνίου, μια ιδέα Ελλάδας, της γενέτειρας του θεσμού υπενθυμίζοντας σε όσους είχαν ξεχάσει και μαθαίνοντας σε όσους δεν ήξεραν την ιστορία του ημεροδρόμου Φειδιππίδη και το θρυλικό  «νενικήκαμεν»... 

Τούς έμαθε και μας έμαθε όμως και κάτι άλλο...πως υπάρχουν ακόμα σύγχρονοι Έλληνες που τιμούν την ιστορία τους και θέλουν να διαδώσουν το μήνυμα του "Ευ αγωνίζεσθαι" και της προσπάθειας που, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, πρέπει να κάνουμε όλοι για να ζούμε καλύτερα και να έχει νόημα και ουσία η ζωή μας.







"Αν ήμουν ένα πουλί θα πετούσα γύρω από τη γη αναζητώντας τα διαδοχικά φθινόπωρα"



Η Αγγλίδα μυθιστοριογράφος, Μαίρη Ανν Έβανς , που οι περισσότεροι γνωρίζουν με το λογοτεχνικό της ψευδώνυμο Τζορτζ Έλιοτ , είχε γράψει για το Φθινόπωρο: "Η αληθινή ψυχή μου είναι παντρεμένη μ'αυτό, και αν ήμουν ένα πουλί θα πετούσα γύρω από τη γη αναζητώντας τα διαδοχικά φθινόπωρα".

Και δεν ήταν μόνο αυτή που λάτρευε το φθινόπωρο αλλά σχεδόν όλοι οι έχοντες καλλιτεχνικές ανησυχίες, από τους φωτογράφους και τους ζωγράφους μέχρι τους συγγραφείς και τους ποιητές που βρίσκουν σε αυτή την εποχή του χρόνου κάτι το μοναδικό, το οποίο τους εμπνέει για δημιουργία.




Να είναι άραγε τα χρώματα του; Να είναι η μυρωδιά του νοτισμένου από τη βροχή, διψασμένου από το καλοκαίρι, χώματος; Να είναι η αίσθηση της μετάβασης από τη ραθυμία του καλοκαιριού στην  εγρήγορση του χειμώνα;

 Ότι κι αν είναι, είναι όμορφο και αγγίζει κι όλους εμάς που δεν είμαστε καλλιτέχνες, αρκεί να ανοίξουμε και τα μάτια της ψυχής και να το απολαύσουμε.


(Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν μεταξύ Ρεθύμνου και Χανίων. Οι τουρίστες από τα ξενοδοχεία της περιοχής αντί να τρομάξουν από την κακοκαιρία και να κλειστούν τα δωμάτια τους σκαρφάλωσαν στους βράχους και αποτύπωσαν σε βίντεο και φωτογραφικά τις όμορφες φθινοπωρινές εικόνες της Κρήτης)

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Στο κοινοτικό πλυσταριό του Κρυονερίου...Τα μυστικά της μπουγάδας τη δεκαετία του 1940




Η πιο εύκολη οικιακή εργασία σήμερα είναι το πλύσιμο, πετάς τα ρούχα στο πλυντήριο, προσθέτεις απορρυπαντικό, σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα η συσκευή ρυθμίζει μόνη της σε πόσους βαθμούς πρέπει να πλυθούν, κι εσύ απλά περιμένεις η τεχνολογία να κάνει τη δουλειά της.


Δυστυχώς όμως υπήρξαν εποχές, μερικές δεκαετίες πριν, που το πλύσιμο ήταν αληθινό μαρτύριο για τις γυναίκες οι οποίες έπρεπε να κουβαλούν νερό στο σπίτι τους ή να πηγαίνουν σε ποτάμια και ρυάκια κι εκεί, κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, να βάζουν τη μπουγάδα τους.



Θα μου πείτε περασμένα ξεχασμένα…Περασμένα σίγουρα όμως ίσως δεν είναι καλή ιδέα το να τα ξεχνάμε γιατί αυτό δεν βοηθά στο να εκτιμούμε  αυτό που τώρα έχουμε. Κυρίως όμως δεν είναι σωστό να ξεχνάμε τις πρακτικές των προηγούμενων γενεών, ακόμα και σε απλά πράγματα της καθημερινότητας τους όπως ήταν το πλύσιμο των ρούχων, γιατί αυτές οι πρακτικές είναι κομμάτι των παραδόσεων μας, της ίδιας της λαογραφίας μας.


Αυτή την εικόνα παρουσίαζε πριν την αποκατάσταση του το πλυσταριό


Γι αυτό όταν επισκέφθηκα το Κρυονέρι Μυλοποτάμου, πρώην Ασσυρώτους, εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ και θαύμασα την κίνηση του Πολιτιστικού του Συλλόγου να αναστυλώσει και να συντηρήσει το κοινοτικό πλυσταριό του χωριού, το οποίο είναι μοναδικό σε όλη την περιοχή.

Ένα χωριό με πολύ και δροσερό νερό (εξού και το μεταγενέστερο όνομα του, Κρυονέρι) δεν θα μπορούσε να μην έχει μια τέτοια υποδομή αν και, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, το νερό από μόνο του δεν αρκούσε για να φτιαχτεί το πλυσταριό αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που, σε δύσκολους καιρούς, έβλεπαν μακρύτερα και έκαναν πράξη τις δεσμεύσεις τους.



Ο Νίκος Σκουραδάκης, απόγονος της οικογένειας  Καζαντζάκη, από την πλευρά της μητέρας του, αλλά και η δραστήρια πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Κρυονερίου Ελένη Βερτούδου, (δώρο Θεού μου τη χαρακτήρισε ο κ Σκουραδάκης) μου έδωσαν απλόχερα όσες πληροφορίες χρειαζόμουν για να συνθέσω την εικόνα της εποχής κατασκευής αυτού του εντυπωσιακού πλυσταριού αλλά και του τρόπου που το χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες του χωριού.

Σύμφωνα με την περιγραφή του κ Σκουραδάκη η κατάσταση στους Ασσυρώτους, πριν και στη διάρκεια του  Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου ήταν δραματική: φτώχεια, μιζέρια, πολύ δουλειά, με τη γυναίκα να σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος σε κάθε σπίτι αφού έπρεπε να είναι στα μέσα και τα έξω, να φροντίζει για όλα και κυρίως να κάνει παιδιά, πολλά παιδιά καθώς όπως έλεγαν τότε «Να φάει ο χάρος, να φάει ο πόλεμος, να μας πομείνουνε κιόλας».

Η μέρα της ξεκινούσε πριν να χαράξει για να φροντίσει πρώτα τα ζωντανά της και μετά να ετοιμάσει τα παιδιά για το σχολειό, να μαγειρέψει, να πάει στο χωράφι, κι ανάλογα με την εποχή, να σπείρει, να θερίσει, να βοηθήσει στο αλώνισμα. Ανάμεσα στις δουλειές της ήταν και το πλύσιμο των ρούχων στο ποτάμι, που υπήρχε εκεί κοντά. Κι ενώ το καλοκαίρι κάπως η κατάσταση με το πλύσιμο ήταν υποφερτή, το χειμώνα ήταν απελπιστική αφού έπλενε χωμένη μέσα στις λάσπες και κάτω από βροχές και καταιγίδες.


Το νερό ακόμα παραμένει άφθονο στο Κρυονέρι και είναι "μπούζι"

Εκείνη την εποχή υπήρχε στο χωριό ένας νέος άνθρωπος, ο Κωνσταντίνος Σκουραδάκης, που είχε όραμα για το χωριό του και είχε πει στους συγχωριανούς του πως ήθελε με το καλό να τελειώσει ο Πόλεμος και μετά να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος ώστε να τους φτιάξει ένα μεγάλο πλυσταριό με γούρνες πέτρινες , ένα  δρόμο για να κινούνται τα λιγοστά αυτοκίνητα και γενικότερα να κάνει καλύτερη τη ζωή τους.

Εκείνοι τον πίστεψαν και στις εκλογές που έγιναν, στη συνέχεια, τον ψήφισαν. Δυστυχώς όμως πριν καλά καλά τελειώσει ο Πόλεμος ήλθε ο Εμφύλιος και τα πράγματα δεν ήταν εύκολα για να κάμει πράξη τις δεσμεύσεις του. Πήγαινε λοιπόν και ξαναπήγαινε στο Ρέθεμνος και ζητούσε από τον τότε Νομάρχη να του δώσει τα χρήματα για να φτιάξει στο χωριό το πλυσταριό που είχε τάξει αλλά και γούρνες για να ξεδιψούν τα ζωντανά που έρχονταν όχι μόνο από την κάθε άκρη των Ασσυρώτων αλλά και από τα γύρω χωριά. Γαϊδούρια, βόδια, μπροσταρότραγοι κι ότι άλλα ζώα είχαν τα τρίγυρα πήγαιναν στους Ασσυρώτους για να πιούν νερό κι εκεί  κάθε μέρα γινότανε χαμός.

Πες και ξαναπές κατάφερε ο πρόεδρος να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση που ήθελε κι έφτιαξε ένα κλειστό χώρο με πέτρινες πλύστρες κι απέξω γούρνες για το πότισμα των ζώων, ένα έργο που, όπως μαρτυρά και η επιγραφή του, εγκαινιάστηκε το 1949.

Η χαρά των γυναικών δεν περιγράφεται. Το σημείο αυτό έγινε χώρος συνάντησης και το πλύσιμο πια ήταν μια ιεροτελεστία  με κοινωνικές προεκτάσεις. Γελούσαν, μιλούσαν, έλεγαν τον πόνο τους, τραγουδούσαν, χωρίς να βρέχονται το χειμώνα και να σκάνε από τη ζέστη το καλοκαίρι.





Το πλύσιμο

Πως γινόταν όμως το πλύσιμο, μια κι αυτό έχει την ιδιαιτερότητα του και διαφέρει από περιοχή σε περιοχή. Στους Ασσυρώτους λοιπόν έβαζαν τα λερωμένα ρούχα μέσα με μεγάλες ξύλινες κόφες, διπλωμένα για να μην πιάνουν πολύ χώρο. Από πάνω τους τοποθετούσαν ένα λευκό πανί, τη γνωστή μας μπόλια και σ αυτήν έριχναν κοσκινισμένη στάχτη ώστε να είναι καθαρή από κομμάτια κάρβουνου. 

Μετά έβραζαν νερό στις παραστιές, που υπήρχαν στο σημείο, και το βραστό νερό το έριχναν επάνω από τα ρούχα για να μαλακώσουν λίγο οι λεκέδες. Με αυτόν τον τρόπο η στάχτη διείσδυε σε όλα τα διπλωμένα ρούχα που μετά τα έπαιρναν και τα έτριβαν με δύναμη στις πέτρινες πλύστρες. Όταν μάλιστα υπήρχαν επίμονοι λεκέδες έπεφτε και κόπανος για να καθαρίσουν τελείως .

 Τελευταίο στάδιο στην όλη διαδικασία το ρίξιμο των ρούχων σε γούρνα με καθαρό και τρεχούμενο νερό όπου τα ξέπλεναν. Φυσικά τότε απλώστρες δεν υπήρχαν κι έτσι επιστρέφοντας στο σπίτι έβαζαν τα ρούχα να στεγνώσουν πάνω στα δεματιασμένα φουρνόξυλα ενώ το χειμώνα τα τοποθετούσαν στα κατώγια των σπιτιών για να μην βρέχονται.



Τα χρόνια πέρασαν και η τεχνολογία έφερε το πλυντήριο και στο Κρυονέρι κι έτσι το κοινοτικό πλυσταριό εγκαταλείφθηκε και αφέθηκε στην τύχη του. Πρόσφατα όμως ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού επέλεξε αυτό το χώρο να τον συντηρήσει και να του δώσει νέα πνοή ώστε οι επόμενες γενιές να μην ξεχάσουν πως ζούσαν οι προηγούμενες.

 Με τη βοήθεια του Δήμαρχου Μυλοποτάμου Δημήτρη Κόκκινου αρμολογήθηκαν οι πέτρινοι τοίχοι του πλυσταριού και ο Σύλλογος το φωταγώγησε ενώ σήμερα έξω από αυτό οργανώνει και εκδηλώσεις, μια και είναι σημείο που εμπνέει και ενώνει όλο το χωριό , παλιότερα για το πλύσιμο και σήμερα για ανταμώματα ξεχωριστά.

Ελένη Βασιλάκη 



Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Απίθανα τα Μουσικά Σκεψεδάκια της Βραδιάς Ερευνητή στο Ηράκλειο





Γνωρίζετε πως τα αστέρια είναι πιο πολλά από τους κόκκους της άμμου; πως ένα χρυσόψαρο όχι μόνο δεν έχει μνήμη 3 δευτερολέπτων αλλά μπορεί να θυμάται ολόκληρη τη ζωή του; 

Εμείς πάντως αυτά κι ακόμα περισσότερα τα μάθαμε, με τον πλέον απολαυστικό τρόπο, χθες το βράδυ στην εκδήλωση με τίτλο "ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΚΕΨΕΔΑΚΙΑ" που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Πειραματικού Θεάτρου στο Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου, στο πλαίσιο των δράσεων που οργανώνονται για τη  Βραδιά Ερευνητή.

Στην κατάμεστη αίθουσα του θεάτρου τα δεκάδες παιδάκια αλλά και οι μεγάλοι βίωσαν μια άκρως δημιουργική εμπειρία που θα θυμούνται για καιρό με τον Δημήτρη Γραμμένο, PhD, Κύριο Ερευνητή, του Ινστιτούτου Πληροφορικής του ΙΤΕ και τη μουσικό Ελίνα Σκαρπαθιώτη στο πιάνο να δίνουν... τα ρέστα τους.

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούσε κανείς εύκολα να φανταστεί πως ένας ερευνητής του ΙΤΕ θα μπορούσε με τόση αμεσότητα και όμορφο τρόπο να κάνει μια διάλεξη περί δημιουργικότητας, η οποία να αγγίζει ταυτόχρονα τα παιδάκια αλλά και τους ενήλικες και να τους προσφέρει γνώσεις, διασκέδαση, τροφή για σκέψη αλλά και κίνητρα...

Γιατί ο Δημήτρης Γραμμένος πραγματικά μάγεψε με τον τρόπο που έστησε και παρουσίασε όλα αυτά που ήθελε να μεταφέρει στο κοινό του, καταρρίπτοντας μύθους και δίνοντας σε όλους μας ένα καλό μάθημα για το ότι η δημιουργική σκέψη πάει χέρι χέρι με την αποτυχία και τα λάθη, τα οποία είναι σκαλοπάτια για την επιτυχία.

Μιλώντας με παραδείγματα προσωπικοτήτων που έχουν ξεχωρίσει και διαπρέψει στους χώρους της μουσικής, των κατασκευών, της συγγραφής, μας έμαθε πως δεν είναι κακό να παραδεχόμαστε πως μπορεί και να κάνουμε λάθος, πως πρέπει να αμφισβητούμε και πως το να λέμε καμιά φορά "δεν ξέρω" δεν είναι κακό.


Αναμνηστική φωτογραφία του Δ. Γραμμένου με το γιο του μπροστά στη φωτογραφία με το λεγκο-τανκ του μικρού

Ο ερευνητής του ΙΤΕ αναφέρθηκε στο μύθο περί στιγμιαίας δημιουργικότητας εξηγώντας στο κοινό του πως ήταν κοινώς "μπούρδα" πως ο Νεύτωνας συνέλαβε την θεωρία περί βαρύτητας όταν παρατήρησε πως έπεσε ένα μήλο κάτω από τη μηλιά όπου καθόταν, αλλά αντίθετα η δημιουργικότητα, και όλα τα σημαντικά πράγματα, είναι αποτέλεσμα πολύ δουλειάς.

Στο σημείο αυτό, και σε μια από τις πιο ξεχωριστές στιγμές της βραδιάς, ο κ Γραμμένος παρουσίασε φωτογραφία με μια κατασκευή λέγκο από τον ανήλικο γιο του, Σπύρο, την οποία ο μικρός του είχε δείξει πρώτη φορά όταν εκείνος προετοίμαζε διάλεξη του για τη δημιουργικότητα στις ΗΠΑ.

 Ο μικρός του είπε πως δεν είχε φτιάξει το τανκ από λέγκο σε μια μέρα αλλά το δούλεψε μια εβδομάδα δίνοντας του έτσι ένα καλό παράδειγμα για το ότι η δημιουργικότητα απαιτεί δουλειά, το οποίο και εντέλει παρουσίασε στη διάλεξη του στις ΗΠΑ, αποθανατίζοντας  τη στιγμή που έδειξε στους συνέδρους τη φώτο με το τανκ του γιου του. Χθες λοιπόν ήταν η 10η φορά που παρουσιάστηκε αυτή η φωτογραφία σε διάλεξη του Ερευνητή και μάλιστα πρώτη φορά παρουσία του μικρού Σπύρου , στιγμή που αποθανάτισε ξανά με το κινητό του και μαζί του όλοι εμείς που βρεθήκαμε στο Πολιτιστικό Κέντρο.


Φτιάχνοντας "Νταντάνι"

Στα καλύτερα της βραδιάς φυσικά ήταν και οι απαντήσεις που έδιναν οι μικροί και άκρως ανήσυχοι συμμετέχοντες στη χθεσινή εκδήλωση στα διάφορα παιγνίδια που τους είχε ετοιμάσει ο κ Γραμμένος. Μεταξύ άλλων τους έδωσε χαρτοπετσέτες να ζωγραφίσουν μια εφεύρεση που θα ήθελαν να δημιουργήσουν κι εκεί ακούσαμε την οργιάζουσα φαντασία των παιδιών να φτιάχνει από μηχανές που βγάζουν ψείρες, μέχρι μηχανές που κάνουν τα ζώα να μιλάνε και  δίνουν τη δυνατότητα σε ένα άτομο να έχει γενέθλια κάθε μέρα. Το παιγνίδι πάντως δεν ήταν τυχαίο μια και σημαντικές εφευρέσεις και σχέδια, που βγήκαν στην αγορά ως προϊόντα, προέκυψαν από δημιουργικά μυαλά που ζωγράφισαν πάνω σε λαδόκολλες τραπεζιού, χαρτοπετσέτες και άλλα πρόχειρα χαρτιά, σε ανύποπτο χρόνο.

 Με ένα αλουμινόχαρτο τους ζητήθηκε εξάλλου να φτιάξουν ένα "Νταντάνι" ...μη ρωτήσετε τι ήταν αυτό, ούτε ο κ Γραμμένος ήξερε αλλά ήθελε να δει πόσο μακριά θα φτάσει η δημιουργική φαντασία των παιδιών.

Νομίζω σας έδωσα μια πρόγευση της εκδήλωσης, δεν θα σας γράψω για τα υπόλοιπα που ζήσαμε χθες το βράδυ για να νιώσετε κι εσείς την έκπληξη όταν θα τα ακούσετε και θα τα δείτε από κοντά αύριο στις 8 το βράδυ στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας, όπου εκτός από τις άλλες εκδηλώσεις που οργανώνονται εκεί (από τις 6 το απόγευμα)  θα επαναληφθούν και τα «ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΚΕΨΕΔΑΚΙΑ» . 

Αλήθεια μην τα χάσετε θα εντυπωσιαστείτε..

Ελένη Βασιλάκη 


Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Κινέζος Yip που έγινε Γιπάκης για να δείξει την αγάπη του για την Κρήτη


 

Κρητικός γεννιέται κανείς ή γίνεται; Όσοι γνωρίζουν το Δημήτρη Γιπάκη σίγουρα θα απαντήσουν πως ακόμα κι αν γεννηθείς Κινέζος μπορείς να γίνεις Κρητικός και μάλιστα Κρητικός στην ψυχή κι όχι μόνο στην ταυτότητα.



Ο Yip Hoi Loungk, ήλθε από τη μακρινή Κίνα στην Κρήτη το 1990 για να δουλέψει ως σεφ σε κινέζικο εστιατόριο. Το νησί μας τον κέρδισε κι έκτοτε δεν επέστρεψε πίσω στην πατρίδα του αλλά σιγά σιγά έκανε πατρίδα του το νησί μας.



Λάτρεψε τούτον εδώ τον τόπο, αγάπησε τους ανθρώπους του και πριν 15 χρόνια θέλησε αυτά του τα συναισθήματα να τα μετουσιώσει σε πράξη. 

Ένιωθε πια Κρητικός και ήθελε την Κρητική του συνείδηση να μην την κουβαλά μόνο μέσα στην ψυχή του. Ζήτησε λοιπόν να αλλάξει το όνομα του για να τιμήσει το νησί που πλέον τον φιλοξενούσε και είχε ανοίξει την αγκαλιά του για να τον βάλει μέσα σαν να ήταν εξ αίματος Κρητικός. 

Έτσι το οικογενειακό του όνομα Yip έγινε Γιπάκης και το αγγλικό του όνομα Jimmy, καθώς έτσι τον φώναζαν για ευκολία στην Κίνα και στους χώρους όπου εργαζόταν, έγινε Δημήτρης.



Χθες ο 57χρονος Δημήτρης ενώθηκε με τα ιερά δεσμά του γάμου με την επί 24χρόνια σύντροφο του από τις Φιλιππίνες Sherly Macolalad στο Δημαρχείο  του Ηρακλείου. 

Και η Sherly ζει και εργάζεται στην Κρήτη και νιώθει κι εκείνη κατά κάποιο τρόπο Κρητικιά. Μάρτυρες στον πολιτικό τους γάμο, τον οποίο τέλεσε ο αντιδήμαρχος Γιώργος Καραντινός, ήταν ο ιδιοκτήτης της Princelia Cosmetics Γιώργος Σβολιαντόπουλος και η σύζυγος του γνωστού αρχιτέκτονα-μηχανικού Κωστή Σχιζάκη, Ειρήνη, κοντά στην οποία εργάστηκε επί χρόνια η Sherly.



Χαμογελαστός και προσηνής ο Δημήτρης Γιπάκης μας μίλησε για την αγάπη που τρέφει γι αυτόν τον τόπο, η οποία και τον οδήγησε σε αλλαγή ταυτότητας. Πάνε δεκαπέντε χρόνια από τότε που πήρε τη μεγάλη απόφαση και δεν το μετανιώνει παρότι πλέον οι οικονομικές δυσκολίες στον τόπο μας τον ανάγκασαν να μετακινηθεί στη Ζυρίχη της Ελβετίας, όπου εργάζεται ως σεφ σε μεγάλο εστιατόριο.  

Η Κρήτη ήταν και παραμένει στην καρδιά του και με την πρώτη ευκαιρία την επισκέπτεται. Μάλιστα στα σχέδια του είναι μέσα στην πενταετία να αγοράσει το δικό του σπίτι στην Κρήτη και να επιστρέψει πίσω στην πατρίδα του, στο νησί του.


Ο κουμπάρος του Γιώργος Σβολιαντόπουλος, με τον οποίο συνδέονται με μακρά φιλία, μας περιγράφει το Δημήτρη ως έναν άνθρωπο με ψυχή μικρού παιδιού, έναν άντρα σπαθί, που κρατά το λόγο του, ντρέτο, όπως λέμε εμείς στην Κρήτη .

Ζώντας εξάλλου τριάντα χρόνια στο νησί μας δείχνει να απέκτησε και κάποιες από τις αρετές των Κρητικών αυτές που καλύτερα από το Νίκο Καζαντζάκη δεν μπορεί άλλος να περιγράψει: «Υπάρχει και κάτι άλλο στην Κρήτη, υπάρχει κάποια φλόγα -ας την πούμε ψυχή -κάτι πιο πάνω από τη ζωή κι από το θάνατο, που είναι δύσκολο  να το ορίσεις, δηλαδή, να το περιορίσεις. Υπάρχει αυτή η περηφάνια, το πείσμα, η παλικαριά, η αψηφισιά και μαζί τους κάτι άλλο, ανέκφραστο κι αστάθμητο, που σε κάνει να χαίρεσαι που είσαι άνθρωπος, Να χαίρεσαι, μα και συνάμα να σου δίνει μεγάλη ευθύνη, διότι ενώ νοιώθεις πως έχεις χρέος να κάμεις ότι μπορείς για να σώσεις αυτό το λαό, εκείνος βλέπει την προσπάθεια σου με ειρωνεία και περιφρόνηση. Δεν έχει την ανάγκη κανενός για να σωθεί.  Σώζει δε σώζεται. Ένα μονάχα σου μένει τότε: να δοκιμάσεις να γίνεις άξιος αυτού του λαού, να κερδίσεις τη δύναμη της ψυχής, που ποτέ δεν καταδέχτηκε ν' απατήσει τον εαυτό του ή τους άλλους και που πάντα τολμάει ν' αντικρίζει, πρόσωπο με πρόσωπο, τη Θεά εκείνη που δεν κάνει χατίρια και δεν κάθεται στα πόδια κανενός, την αγέλαστη κι αδάκρυτη θεά, την ευθύνη.»

Της Ελένης Βασιλάκη 

(Απόσπασμα από το Κρήτη νησί μου , του  Νίκου Καζαντζάκη )


Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Στην κορυφή της Χαλασοκεφάλας...εκεί που χορταίνει το μάτι και γεμίζει η ψυχή μαγικές εικόνες


Η Κρήτη είναι γεμάτη εκπλήξεις. Όσο κι αν νομίζουμε πως την ξέρουμε, έχοντας ταξιδέψει από το ένα άκρο της ως το άλλο, πάντα θα βρούμε μπροστά μας μια περιοχή την ύπαρξη της οποίας αγνοούσαμε που μπορεί να μας εκπλήξει ευχάριστα.




 

 Αυτό συνέβη και με την εκδρομή-πεζοπορία που οργάνωσε ο Πεζοπορικός Όμιλος Ηρακλείου στη Χαλασοκεφάλα, μια κορυφή με υψόμετρο 1922 μέτρα, κατ άλλους 1912 μέτρα, νότια του Ψηλορείτη.

Οροπέδιο Νίδας

Ξεκινώντας από το τουριστικό περίπτερο στη Νίδα η ομάδα κινήθηκε περιμετρικά του οροπεδίου και μετά από περπάτημα σε χωματόδρομο στρίψαμε νοτιοδυτικά, από τον Πόρο της Μηλιάς, μπαίνοντας σε ένα υποτυπώδες μονοπάτι με πρινάρια και άγριους θάμνους. 

Ο πόρος της Μηλιάς

Η ανηφόρα που ακολούθησε στην πλαγιά του λόφου, μεγάλη και απότομη, μας προϊδέασε  για το τι θα ακολουθούσε. Η διαδρομή δεν ήταν εύκολη αφού το περπάτημα σε άγριους λόφους με χαλίκι και βράχους διαδέχονταν η πεζοπορία σε μικρές άγονες κοιλάδες. Στόχος η προσέγγιση της τελευταίας κορυφής, νότια του Ψηλορείτη, που όλο την φθάναμε κι όλο έμοιαζε να απομακρύνεται. 


Χαραγμένο μονοπάτι δεν υπήρχε ωστόσο τα ίχνη των προβάτων βοηθούσαν, στα περισσότερα σημεία, να βρούμε τα πιο βατά περάσματα, με τη βοήθεια των πλοηγών φυσικά του Πεζοπορικού Ομίλου.

 Σύμμαχος μας ο καλός καιρός με ηλιοφάνεια, χωρίς όμως καυτό ήλιο, με ελαφρύ αεράκι και μια ανάσα δροσιάς, φθινοπωρινή, μια και ήμασταν σε περιοχή με υψόμετρο.



Η μυρωδιά του θυμαριού διάσπαρτη και η μόνη έντονα πράσινη πινελιά, σε όλη τη διαδρομή, οι μικροί κέδροι που λόγω των ζώων που βοσκούν εκεί δεν μπορούν να αναπτυχθούν και να γίνουν δέντρα.


Η ελάχιστη βλάστηση, που γέμιζε με αρώματα τη διαδρομή μας, χάθηκε όσο πλησιάζαμε στην κορυφή της Χαλασοκεφάλας, όμως πλέον λειτούργησε έντονα μια άλλη αίσθηση…

Στο βάθος το φράγμα της Φανερωμένης

Εκεί, στα 1922 μέτρα, το βλέμμα γέμισε με εικόνες: κοίταζες δεξιά και έβλεπες τη θάλασσα και στο βάθος τα νησάκια Παξιμάδια, κοίταζες βόρεια και αντίκριζες, από το ένα άκρο της ως το άλλο, την πεδιάδα της Μεσσαράς. Το φράγμα της Φανερωμένης, μισοάδειο, λαμπίριζε ανάμεσα στο λευκό των θερμοκηπίων. 


Κάπου εκεί και ο Κόφινας, ενώ αριστερά το μάτι έφτανε ως τη Ντία. Παραδίπλα αγέρωχος ο Ψηλορείτης, τοποτηρητής  σ ένα κόσμο που δε δαμάζεται από τον άνθρωπο, αντίθετα κάνει τον άνθρωπο να υπακούει στους δικούς του κανόνες. Γιατί αυτή η γη μοιράζει την ομορφιά της στους ανθρώπους αλλά δεν τους δίνεται ολοκληρωτικά…




Θα μπορούσαμε να καθίσουμε ώρες στην κορυφή να θαυμάζουμε το μοναδικό τοπίο, παρέα με τα πουλιά που πετούσαν πάνω απο τα κεφάλια μας, όμως όλα τα όμορφα πρέπει να κρατούν λίγο όταν τα κοιτάς και να αποτυπώνονται για πάντα στο μυαλό σου όταν τ΄ αφήνεις πίσω σου. 

Ο Μενέλαος Λουντέμης είχε γράψει " Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά. Μα αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;" Έτσι κι εμείς βρεθήκαμε εκεί ψηλά και γεμίσαμε τα μάτια της ψυχής μας με ουρανό, θάλασσα, γη, γεμίσαμε με εικόνες όμορφες στη μοναχική κορυφή και κινήσαμε για την επιστροφή.

Το κατέβασμα δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο, το χαλίκι έφευγε μαζί μας σε κάθε βήμα ενώ οι πέτρες τραχείς και γεμάτες κοφτερές γωνίες δεν επέτρεπαν ούτε να τις ακουμπήσουμε  για να στηριχτούμε.


 Δολίνες  ξεπετάγονταν μπροστά μας σαν κρατήρες ηφαιστείων ενώ οι κορμοί των νεκρών κέδρων έμοιαζαν με γλυπτά που ούτε ο καλύτερος καλλιτέχνης θα μπορούσε να σμιλέψει στην τόση τους λεπτομέρεια. 

Κορμοί δέντρων που μοιάζουν με γλυπτά 

Μοναδική παραφωνία στο σχεδόν σεληνιακό τοπίο η Αμμουδάρα, μια περιοχή, λίγο πριν ξεκινήσει το μονοπάτι Ε4, όπου το καφέ χρώμα το χώματος και των θάμνων της μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως σχεδόν είχαμε φτάσει στο τέλος της διαδρομής μας. 

Αμμουδάρα


Απέμεναν περίπου 5 χιλιόμετρα χωματόδρομου για την επιστροφή στο οροπέδιο της Νίδας. Πέντε χιλιόμετρα όπου διάσπαρτα μοναχικά δέντρα στέκονται σαν φύλακες, δεξιά και αριστερά του δρόμου, πάνω σε υψωματάκια, μετρώντας τα βήματα μας που πλέον, μετά απο περπάτημα σχεδόν οκτώ ωρών, είχαν βαρύνει,σε αντίθεση με την ψυχή και το μυαλό μας που είχαν ελαφρύνει από κάθε σκέψη και είχαν γεμίσει  με οτι πολυτιμότερο έχει να μας προσφέρει αυτός ο τόπος: Μαγικές εικόνες

Ελένη Βασιλάκη


Δεξαμενή για τη συγκέντρωση βρόχινου νερού, τώρα πια εγκαταλελειμμένη 

Φωλιά πουλιού κάτω από ένα θάμνο









Σπάνιο φωτογραφικό υλικό από την "Επιχείρηση Ερμής" στην Κρήτη το Μάιο του 1941

Τραυματίας αλεξιπτωτιστής  Στις 25 Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί να γιορτάζεται η Ημέρα της Εθνικής Αντίστασης, της αντίστασης τ...